تو ار بیای و خاو مه شوگارمم سحر موئه

ﻫﺰاران ﻏﺮوب ﻏﻢ اﻧﮕﻴﺰ اﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺟﻮن ﻧﻔﺴﻬﺎی ﺳﺮد و ﻳﺦ زدم ﮔﻠﻮﻣﻮ ﻓﺸﺎر ﻣﻴﺪه

ﺗﻮی ﺷﺒﻬﺎی دراز ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ و ﺑﻰ ﻛﺴﻰ ﻣﻦ و ﻏﻤﻬﺎم ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻧﺪﻳﻢ

ﻏﻢ آﺳﻤﻮن دﻟﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻪ دوﺑﺎره ﻏﺼﻪ اوﻣﺪه و

ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪ و ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ روزﮔﺎر زﻣﻴﻦ رو ﺳﻴﺎه ﻛﺮده

ﺧﺪا ﻣﻴﺪوﻧﻪ ﻛﻪ

ﻏﻤﻤﻮن ﺑﻰ ﺣﺴﺎﺑﻪ

ﺣﺎل ﻫﻤﻤﻮن ﺧﺮاﺑﻪ

ﻳﻪ ﭼﺸﻤﻤﻮن ﺧﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﭼﺸﻤﻮن اﺷﮏ

ﺗﻮ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاب ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻰ ﺷﺒﻬﺎی ﺗﺎرﻳﻜﻢ ﺳﺤﺮ ﻣﻴﺸﻦ

از ﺷﻮق اوﻣﺪﻧﺖ ﭼﺸﺎی ﺧﺪا ﻫﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻦ ﺑﺮام

اﺧﺮ ﻳﻪ روز از زﻳﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻣﻮن ﺑﺎﻟﻬﺎی ارزو ﺟﻮوﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﻦ و درﻣﻴﺎن

ﺧﻴﺎﻟﻤﻮن از اﻳﻦ ﻗﻔﺲ رﻫﺎ ﻣﻴﺸﻪ ﭘﺮ ﻣﻴﺰﻧﻪ و ﻣﻴﺮه

ﺗﻮ اﮔﻪ ﻧﺒﺎﺷﻰ ﻣﻦ ﺟﻮﻧﻤﻮ ﺗﻮی ﺗﺎرﻳﻜﻰ ﺟﺎ ﻣﻴﺬارم

ﻫﺮﺟﺎ ﻣﻦ ﺑﻮدم و ﻫﺮﺟﺎ رﻓﺘﻢ ﺧﻴﺎﻟﺘﻮ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺳﺮاﻏﻢ ﻛﻪ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎم ﺑﻴﺎد