در باغ دلم تازه گلی سر زد و گم شد

منم و یک دل ساده تو کویر؛ گرمی دستاتو از دلم نگیر

منم و قلب شکسته بی قرار؛ با دو چشم پر اشک انتظار!

تنی فرسوده و خسته ز یه داغ؛ کسی حتی نگرفت از ما سراغ…

یه دل شکسته و دربه درم؛ همیشه از پی تو در سفرم!

در باغ دلم تازه گلی سر زد و گم شد؛ یکباره پرستو شد و پرپر زدو گم شد

در حادثه ای سرخ نفس در نفس باد؛ بالی به بلندای کبوتر زد و گم شد

آن روز یقین از تن تردید سر آورد؛ آن روز که از باور خود پر زد وگم مشد

تا آمدم از وصف نگاهش بسرایم؛ آتش به دل سینه دفتر زد وگم شد…

در باغ دلم تازه گلی سر زد و گم شد؛ یکباره پرستو شد و پرپر زدو گم شد

در حادثه ای سرخ نفس در نفس باد؛ بالی به بلندای کبوتر زد و گم شد

مانند خیال آمد و در خلوت من ریخت؛ همواره نسیمی شد و پرپر زد و گم شد…

ما را به هواخواهی چشمتو سرودن؛ هر چند که عشق از دل ما سر زدو گم شد!

در باغ دلم تازه گلی سر زد و گم شد؛ یکباره پرستو شد و پرپر زدو گم شد

در حادثه ای سرخ نفس در نفس باد؛ بالی به بلندای کبوتر زد و گم شد!