چندتا نوشته رو تنم نوشتم به یادگاری

ﺗﻮ ﻏﺮﺑﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎرم ﺗﻮ ﺧﺎک داﻣﻦ ﮔﻴﺮ ﺗﻮ
ﺗﻴﻎ دو ﻟﺒﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﻪ ﭼﺸﺎی ﺳﺮ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﻮ
ﻣﻦ ﻧﻔﺴﺎم از ﺟﻨﺲ ﺳﺮد ﭘﺴﺮی از دﻳﺎر ﻏﻢ
اون دﻧﻴﺎی دروغ زاده ﻣﻴﺸﻴﻢ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺎ درد
ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ رو ﺗﻨﻢ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﻳﺎدﮔﺎری
ای دﻧﻴﺎ ﻣﺎل ﻣﺎ ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﺪاﺷﺖ ﺳﺎزﮔﺎری
ﭼﺮﺧﺶ ﭼﺮخ روزﮔﺎر ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﻛﺎﻣﻤﺎن
ﻛﺎش ﺑﺸﻪ ﻳﻪ روز ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ای ﻗﺎﻧﻮن ﺷﺎه و ﮔﺪا
زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﭘﺮوردﮔﺎر ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ ﻫﻴﭻ ﻋﺪاﻟﺘﻰ
ﺳﻬﻤﻤﺎﻧﻪ از دﻧﻴﺎ داد ﻧﻜﺮدﻳﻢ ﻫﻴﭻ ﺷﻜﺎﻳﺘﻰ
دﻳﻪ ﻫﻴﭽﻰ ﻋﺠﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﻏﻢ دﺳﺖ ﻏﻤﻴﻨﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﻣﺮگ ﻳﺎ ﻛﻨﺞ ﻗﻔﺲ راﻫﻰ ﺑﺠﺰ ای دو ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻪ درد دﻟﻪ ﮔﻠﮕﻰ ﻧﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل از ﻏﻢ ﻛﺴﻰ
وﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻰ ﻫﺮ ﻧﺎﻛﺴﻰ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﺴﻰ