اما لیلی بی مجنونش دق میکنه میمیره

ﻗﺼﻪ ﻋﺸﻘﻰ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻢ ﻋﺸﻖ ﻟﻴﻠﺎی ﻣﺠﻨﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﻳﻪ رواﻳﺖ دﻳﮕﻪ ﻟﻴﻠﻰ ﺟﺎی ﻣﺠﻨﻮﻧﻪ
ﻣﺠﻨﻮن ﺳﺮ ﻋﻘﻞ اوﻣﺪه ﺷﺪه آﻗﺎی اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺼﺐ و ﻳﻪ دﻧﺪﮔﻴﺶ ﻛﺮده ﻟﻴﻠﻰ رو دﻳﻮوﻧﻪ
اﻣﺎ ﻟﻴﻠﻰ ﺑﻴ‌ ﻣﺠﻨﻮﻧﺶ دق ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮه
ﺑﺎ ﻳﻪ اﺧﻢ ﻛﻮﭼﻴﮏ اون دﻟﺶ ﻣﺎﺗﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮه
ﻣﻴﮕﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺎزه اون اﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﻳﻪ دﺳﺘﻮره
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻪ راه ﻣﻮﻧﺪه واﺳﺶ ﭼﻮن ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺠﺒﻮره
زوره ﻋﺸﻖ ﺗﻮ زوره اﺣﺴﺎس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻮره
ﻫﺮﺟﺎ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻰ ﺑﺎﺷﻪ اﻧﺼﺎف از اوﻧﺠﺎ دوره
ﻋﺎﻗﺒﺖ اﻳﻦ ﻟﻴﻠﻰ ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﮔﻞ ﻫﺎی ﮔﻠﺨﻮﻧﻪ
ﺗﻮ ﻗﺎب ﺳﺮد ﺷﻴﺸﻬﺎی ﭘﮋﻣﺮده و دﻟﺨﻮﻧﻪ
ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ اوﻧﺎ ﻣﺜﻪ ﺑﺮف زﻣﺴﺘﻮﻧﻪ
اوﻣﺪﻧﺶ ﺧﻴﻠﻰ ﻗﺸﻨﮓ آب ﻛﺮدﻧﺶ آﺳﻮﻧﻪ
ﻗﻠﺐ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﻰ از ﻋﺸﻖ و ﺑﻰ ﻧﻮر و ﺳﻮت و ﻛﻮره
ﻋﺎﺷﻖ ﻛﺸﻰ ﻣﺮاﻣﺖ ﻧﮕﺎت ﺳﺮده و ﻣﻐﺮور
ﻋﺸﻘﻮ ﺑﺒﻴﻦ ﺗﻮی ﻧﮕﺎش از ﻛﻴﻨﻬ‌ ی ﺗﻮ دوره
ﻳﻪ ﻛﺎری ﻛﻦ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮاش ﭼﺮا ﻋﺎﺷﻘﻴﺘﻢ زوره
زوره ﻋﺸﻖ ﺗﻮ زوره اﺣﺴﺎس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻮره
ﻫﺮﺟﺎ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻰ ﺑﺎﺷﻪ اﻧﺼﺎف از اوﻧﺠﺎ دوره
زوره ﻋﺸﻖ ﺗﻮ زوره اﺣﺴﺎس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻮره
ﻫﺮﺟﺎ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻰ ﺑﺎﺷﻪ اﻧﺼﺎف از اوﻧﺠﺎ دوره