تو آواره شو من خونم برات کم داشتی من هستم زیاد

داشی داش میشد لاوسانگ ولی

دیدم داره میشه داستان جدید

اونقد بام داشتیم فان دلی

یه نفس با هم صدکام زدیم

داس بشی من دسته‌ام برات

بگی ببند چشارو بستم برات

راست کارو خواستم برات

تو مستی پات تا تهش هستم برات

تو خلافیتم حبسم باهات

تو خطا کن خره نشستنم به پات

تو بخونی من دستم به ساز

تو ساز بزن می‌رقصم باهاش

سیتیزن دل پاکتم من

تو نعره‌ام بکشی ساکتم من

یه شهرو به آتیش می‌کشم

فرمون بده سینه چاکتم من

غم رفت تو سرت شونم برات

تو آواره شو من خونم برات

کم داشتی من هستم زیاد

تو اراده کن دادا جونم برات

هرکیو‌ بپیچونی پشتتم

نفس میدم نکن یه لحظه شک

بس که رد شدیم از ترس‌ و حس بد

رسم‌مون شده دس به دس هم

تا اینه

جاییکه

پامیده

کافیمه

تیزی زنجانی ضامنت میشم

چیزی کم نداری، دلت کامله پیشم

رو موجا گم شدی منو رصد کن

مثل ستاره تو شب، راه ساحلت میشم

واسه روحت مقصد میشم

بگی راهت دوره، من نقشَت میشم

اگه تو تاریکیای خودت گم بشی

واست، نورِ دل میشم، مشعل میشم

دود چیه؟ کاکو، با تو نئشم

هر چی رو بخواى بدی بره، باهات تو ترکم

ناخدا، هر وری بری باهات رو عرشم

با باد کج بری، باهات صاف تو صخرم

واسه پایداریت، شررم میشم

شرکنَن واست ته درّه ن، بی‌شک

تیغو بکشن روت، گردن میدم

خورشید بیاد، پشت شیرپرچم میشن

یینگ باشی، من یَنگَت میشم

به آتیش بکش، بیگ‌بَنگَت میشم

رفیق، دلتو باز کن و بخون

منم، نُت‌به‌نُتِ آهنگت میشم

رفاقت، نه فقط وقت تفریح

تو آسمون صاف که یه لکه ابر نیست

تا ابر از رو ماه بشه رد به تدریج

داشتَم، مثل مولانا و شمس تبریز

بریج

رفیق، اگه سخت باشه راهت، باشه صد سرِ

راهت

بازم پشتتو داره

بغلت همراهت، باهات توی دغدغه‌هات

کنه مشکلو بازش

ببینه می‌زنی در جا، تو جات

باز زرد شدن برگاتو، خشک شده باغت

می‌رسونه بهت آب، می‌رسونه آفتاب

می‌ده لاو، کنی رشد تو دوباره