رسیده ها همه خاموش و بی نصیب

در اﻳﻦ ﻫﻴﺎﻫﻮی ﺧﺎﻣﻮش زﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﺮﻳﺎد رﻫﺎ ﺷﺪه

ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﺳﻨﮓ ﻫﺎی ﺑﻰ ﺟﺎن ﺳﭙﺮده ﺷﺪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺑﻰ وﻓﺎ رﺳﻴﺪه

ﺑﻪ ﻣﺮز ﺳﻜﻮت ﺧﻮد ﻧﻪ در ﭘﻰ ﻧﮕﺎه اﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻧﺎ اﺳﻴﺮ

ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎ زﻧﺪه ﺑﻮدﻧﻢ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی از درد اﺳﺖ