یه روز یه باغبونی

یه روز یه باغبونی یه مرد آسمونی

نهالی کاشت میون باغچه ی مهربونش

میگفت سفر که رفتم یه روز و روزگاری

این بوته ی یاس من میمونه یادگاری

هر روز غروب عطر یاس تو کوچه های میپیچید

میون کوچه باغا بوی خدا میپیچید

اونایی که نداشتن از خوبیا نشونه

دیدن که خوبی یاس باعث زشتیشونه

عابرای بی احساس پا گذاشتن روی یاس

ساقه هاشو شکستن آدمای ناسپاس

یاس جوون مرگمون تکیه زدش به دیوار

خواست بزنه جوونه اما سر اومد بهار

یه باغبون دیگه شبونه یاس و برداشت

پنهون زه نامحرما تو باغ دیگه ای کاشت

هزار ساله کوچه ها پر میشه از عطر یاس

اما مکان اون گل مونده هنوز ناشناس