ﻣﻨﻢ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺣﻴﺮاﻧﺖ ای دوﺳﺖ

ﻣﻨﻢ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺣﻴﺮاﻧﺖ ای دوﺳﺖ

ﻛﻨﻢ ﻳﻜﺒﺎره ﺟﺎن ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ای دوﺳﺖ

ﺧﻠﻴﻞ آﺳﺎ ز ﺷﻮق وﺻﻞ ﻛﻮی ت

ده ام ﺳﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﺖ ای دوﺳﺖ

دﻟﻰ دارم در آﺗﺶ ﺧﺎﻧﻪ ﻛﺮده

ﻣﻴﺎن ﺷﻌﻠﻬ‌ ﻫﺎ ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ﻛﺮده

دﻟﻰ دارم ﻛﻪ از ﺷﻮق وﺻﺎﻟﺖ

وﺟﻮدم را ز ﻏﻢ وﻳﺮاﻧﻪ ﻛﺮده

ﻣﻦ آن آواره ی ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ ﺑﺎﻟﻢ

ز ﻫﺠﺮاﻧﺖ ﺑﺘﺎ رو ﺑﺮ زواﻟﻢ

ﻣﻨﻢ آﻧ؛ ﻣﺮﻏِ ﺳﺮﮔﺮدان و ﺗﻨﻬﺎ

ﭘﺮﻳﺸﺎن ﮔﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻳﮏ ﺑﺎره ﺣﺎﻟﻢ

ﺳﺤﺮ؛ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺳﺮِ ﺳﺠﺎده ﻛﺮدم

دﻋﺎﻳﻴ؛ ﺑﻬﺮِ آن دﻟﺪاده ﻛﺮدم

ز ﺣﺴﺮت ﺳﺎﻏﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ای دوﺳﺖ

ﻟﺒﺎﻟﺐ ﻳﮏ ﺳﺮﻫ؛ از ﺑﺎده ﻛﺮدم

دﻟﺎ ﺗﺎ ﻛﻰ اﺳﻴﺮ ﻳﺎد ﻳﺎری

ز ﻫﺠﺮ ﻳﺎر ﺗﺎ ﻛﻰ داﻏﺪاری

ﺑﮕﻮ؛ ﺗﺎ ﻛﻰ زِ ﺷﻮﻗِ روی ﻟﻴﻠﻰ

ﺗﻮ ﻣﺠﻨﻮن ﭘﺮﻳﺸﺎن روزﮔﺎری

ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻢ ﭘﺮﻳﺸﺎن روزﮔﺎرم

ﻣﻦ آن ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ی ﻫﺠﺮِ ﻧﮕﺎرم

ﻛﻨﻮن ﻋﻤﺮﻳﺴﺖ ﺑﺎ اﻣﻴﺪ وﺻﻠﺖ درون ﺳﻴﻨﻪ آﺳﺎﻳﺶ ﻧﺪارم

ز ﻫﺠﺮت روز و ﺷﺐ ﻓﺮﻳﺎد دارم

ز ﺑﻴﺪادت دﻟﻰ ﻧﺎﺷﺎد دارم

درون ﻛﻮﻫﺴﺎر ﺳﻴﻨﻪ ی ﺧﻮد ﻫﺰاران ﻛﺸﺘﻪ ﭼﻮن ﻓﺮﻫﺎد دارم

ﭼﺮا ای ﻧﺎزﻧﻴﻨﻢ ﺑﻰ وﻓﺎﻳﻰ

دﻣﺎدم ﺑﺎ دل ﻣﻦ در ﺟﻔﺎﻳﻰ

ﭼﺮا آﺷﻔﺘﻪ ﻛﺮدی روزﮔﺎرم

ﻋﺰﻳﺰم دارد اﻳﻦ دل ﻫﻢ ﺧﺪاﻳﻰ

ﻋﺰﻳﺰم دارد اﻳﻦ دل ﻫﻢ ﺧﺪاﻳﻰ