آمد بهار جان ها ای شاخ تر برقصا

آمد، بهارِ جان ها

ای شاخِ تر، به رقص آ

چون یوسف؛ اندر آمد

مصر وُ شکر، به رقص آ

ای شاهِ عشق پرور؛ مانند شیرِ مادر

ای شیرجوش دررو، جانِ پدر به رقص آ

چوگان زلف دیدی

چون گوی در رسیدی

از پا وُ سر بریدی بی پا و سر به رقص آ

تیغی به دستِ خونی

آمد مرا که چونی

گفتم بیا که خیر است